Dankbaar / Thankful

Dit jaar heb ik iedere maand een woord wat belangrijk voor me is en waar ik aandacht aan besteed. 

Gisteren gaf mijn kalender; een motivatie voor iedere dag, aan dat ik 's morgens 10 dingen moet opschrijven waar ik van houd en vandaag stond er dat ik 's avonds 10 dingen moest benoemen waar ik dankbaar voor ben. 

Dankbaar is het woord wat ik het mijne heb gemaakt in april dus ik ben daar ondertussen heel bedreven in geworden.

Ik ben dankbaar voor mijn moederdag-boom in de huiskamer, voor een dag zonder regen op het werk ondanks de voorspellingen, voor blije honden in het hondenpark, voor een onverwachte, prachtige, dubbele regenboog, voor een schoon aanrecht aan het einde van de dag, voor vriendinnen die er voor me zijn om tegen aan te zeuren en me gezelschap houden als ik wat tijd voor mezelf nodig heb. Voor collega's die me zo missen, voor onverwachtse betekenisvolle gesprekken met vreemden en verre mensen die belangrijk voor me zijn en voor een dochter waar ik trots op ben. 

Je zegeningen tellen heet dat en het maakt dat je focust op de dingen die belangrijk zijn, soms voor een moment, soms voor langere tijd. Het helpt in donkere dagen waar het licht aan het eind van de tunnel soms niet meer is dan een flikkering in de verte.


This year I have a meaningful word for every month.

Yesterday my motivational calender told me to write down 10 things that I love and today it said that I had to name 10 things I am thankful for.

Thankful was my word in April and frankly I am quite experienced in it.

I am thankful for my 'mother's day tree' in the living room, a day without rain at work in spite of the forecast, happy dogs in the dog park, an unexpected, beautiful, double rainbow, a clean counter at the end of the day, friends that are there when I need to talk to them or that keep my company when I am taking some time for me. For colleagues who miss me, sudden but meaningful conversations with strangers and people far away who are important to me.

It is called counting your blessings and it makes you focus on things that are important. Some for a moment, some for a longer period of time. It helps in dark days when the light at the end of the tunnel is not more than a flickering in the distance.

Gedood op het Golfterrein / Murder on the Links

In september maakte dochterlief en ik ons acteerdebuut in Canada bij de amateurproductie van het Moordmysterie op de Historische O'Keefe Ranch. Het was geweldig!

Ken, hier rechts op de foto, is de conservator van de ranch en schrijver van boeken en stukjes. Hij komt op de proppen met een globaal verhaal en met veel improvisatie en enthousiasme wordt dat in een beperkt aantal repetities uitgevoerd voor een publiek van 70 tot 100 man.

Het jaar is 1890. De kleine boeren gemeenschap van O"Kannigan heeft tientallen jaren rustig gesluimerd ver van de drukte en gejaagdheid van de wereld. Maar dit alles verandert met de komst van iemand die van plan is een golfbaan te bouwen op het sappige grasland met een nabei gelegen resort.
Er was een kennismakings scene bij de winkel (de foto is daar genomen) en eentje bj het herenhuis waarin de ware aard van de mensen naar voren kwam. De moord was meteen daarna met de voorwaarde dat iedereen in de stad moest blijven. Na het rosbief buffet vonden de ondervragingen plaats en moesten mensen raden wie het gedaan had.

De dode wed gevonden door dochterlief die als een idioot begon te gillen totdat alle toeschouwers in de buurt waren. Grappig was dat niemand kon zien dat wij onze plaatsen innamen en zij het lijk hielp met het bloed gieten en het moordwapen tussen de struiken vandaan halen.

De tweede avond was het verhaal en de aanwijzingen iets anders dan de eerste waardoor het deze keer de jongste kon zijn die de moord gepleegd had. Wat een ontwikkelingen! Dit alles met medewerking van de lokale eigenaar van de pottebakkerij, een gepensioneerde lerares, een lid van het plaatselijke gemeentebestuur en vele leden van de plaatselijke bevolking.

In September made dear daughter and I are acting debut in Canada at the amateur production of the Murder Mystery at the Historic O'Keefe Ranch. It was great!

Ken, right at the photo, is the curator of the ranch and a writer of books and columns. He comes up with a rough story and with lots of improvising, enthousiasm and a limited number of rehearsals we put a show up for 70-100 people.

The year is 1890. The little ranching community of O'Kannigan has slumbered peacefully for decades, far from the hustle and bustle of the world. But all that changes when a man comes to town who's plan it is to build a golf course on one of the prime grazing ranges with a large resort nearby.
There was a introducting scene at the store (photo taken) and one at the mansion were true colours were revealed and the plot thickened. The murder was right after that so everybody had to stay in town. After the roast beef buffet we had the interrogations and people had to guess who 'dunnit'. 

The body was found by dear daughter who started screaming as an idiot until all the spectators were nearby. Funny was that nobody could see that we were taking our places before that and that she was helping with the blood and finding the murder weapon in the bushes.

The second night the story and clues were a bit different so the youngest was the murderer. What great developments! This all with corporation of the local potter, a retired teachter, a city councillor and many locals.

Kettle Valley Railroad

Het leek wel vakantie op de gewone maandag morgen dat we naar Summerland gingen om een ritje te maken op de Kettle Valley Railroad met de Spirit of Summerland; een stoomlokomotief uit 1912.

Het treinritje; nu een toeristisch stukje van 90 minuten en 10 miles, werd aangelegd in 1910 tot 1915 om ook dit stuk British Columbia te verbinden met een route naar de kust voor het vervoeren van mineralen en fruit. Het was een stuk van 500 km door drie bergketens. De passagiers werden niet meer vervoerd sinds 1964 en de vracht sinds 1989. Een bijzonder staaltje werk van destijds is de Trout Creek Trestle Bridge waar de trein stopt en weer omkeerd. De tocht bracht ons langs boomgaarden, wijngaarden en uitzicht op Lake Okanagan.

We hadden de tocht cadeau gekregen van een college van mij en genoten als toeristen in eigen land van het mooie weer en uitzicht in de open wagon.

Daarna hebben we nog op ons gemakt gegeten in het dorpje en op de terugweg zijn we getopt in Peachland waar het museum.....hele leuke treintjes heeft rijden. Vakantiegevoel in een weekend!


It felt like vacation on the ordinary Monday morning we went to Summerland to take a trip on the Kettle Valley Railroad with the Spirit of Summerland, a steam locomotive from 1912.
It is now a touristic stretch of 10 miles that takes 90 minutes. It was build from 1910 to 1915 to connect this part of British Columbia with the coast for transporting people, minerals and fruit. Original it was 500 km long through 3 mountain ranges. It did not take passengers anymore from 1964 and no more cargo from 1989. 
A remarkable piece of work in those days was the Trout Creek Trestle Bridge were the train now stops and turns around. 

The ride took us along orchards, vinyards and a view of Lake Okanagan. 
The ride was a present for my birthday from my collegue (thanks Marilyn, we had so much fun) and we enjoyed being tourists in our own country with the gorgeous weather and the beautiful views from the open wagon.
We had lunch in the village and on our way back we stopped at the little museum in Peachland with.....cute little trains. Vacation tucked away in a weekend!

Water Wereld - Water World

Laatst was ik op bezoek bij de plaatselijke water fabriek. Er stond een oproep in de krant dat mensen daar gratis een rondleiding konden krijgen en aangezien ik toen nog niet gehinderd werd door een dagelijkse arbeidsplaats waar ik heen moet, dacht ik dat eens te gaan bekijken.

We verzamelden bij het theater en gingen met schoolbussen de stad uit naar de plek waar in 2010 de Duteau Creek Water Treatment Plant in gebruik is genomen. Dat heb ik nog meegemaakt in mijn oude huis waar plotseling het bad na het vullen er een stuk aantrekkelijker uit ging zien. Drinken deed ik het nog steeds niet overigens.

De 'fabriek' is gebouwd om de troebelheid van het water te verminderen, te voldoen aan de strengere eisen die aan drinkwater gesteld worden, de kleur te verbeteren en drinkwater te hebben met minder gezondheidsklachten. Je moet bedenken dat mensen met een verminderd immuun systeem nog steeds hier het advies krijgen het water te koken voor gebruik en -in het oude huis- hebben wij ook weken lang dit moeten doen voor de ingebruikstelling van de fabriek omdat er iets aan de hand was.

De fabriek heeft een maximum capaciteit van 160 miljoen liter per dag en een opslag basin van 10 miljoen liter. De vraag naar water is in de windermaanden beduidend lager omdat er ook veel agrarische bedrijven onder de klanten vallen. Overigens zijn er ook plannen om een scheiding te maken in drinkwater en irrigatie water.

De werking van de fabriek is dat aan het oppervlakte water in de fabriek chemische middelen toegevoegd worden die zich binden aan de vaste deeltjes in het water. Daarna wordt onder druk lucht toegevoegd waarbij de ontstane belletjes met het materiaal naar boven komen drijven. Dit proces wordt coalgulatie en floccolatie genoemd. De vieze bende die je dan ziet wordt dan er afgeveegd. Zoiets als met een spatel het schuim van het bier. Op andere plaatsen maken ze dat de deeltjes zinken. Het water wordt vanaf beneden naar het basin gepompd en daar wordt chloor toegevoegd. Ja, daar veranderd niets aan; het drinkwater heeft hier een behoorlijke chloorlucht/smaak.  De bedoeling is dat het in de toekomst gefiltreerd wordt.

Blijkbaar kan hier geen gebruik gemaakt worden van ultraviolet licht omdat dit niet ver genoeg in het water kan doordringen door de aanwezigheid van deeltjes. Ze zijn testen aan het doen met ozon en welke filtratie methode ze gaan gebruiken.

Het was nogal schokkend om mijn kraanwater zo te zien... En ik ben al niet gelukkig met de toevoeging en de smaak van het chloor. Ik vond het wel interessant en weet nu hoe het water het maakt van het oppervlakte water tot mijn kraan.

Recently I visited my local 'water factory'. There was an add in the paper about a free tour of the faciliy and since I was, at that time, not pestered by a daily workspot where I needed to be, I thought I might want to check that out. 

We were rounded up at the local theatre and went with schoolbusses to the place where they opened up the Duteau Creek Water Treatment Plant in 2010. I still remember that; suddenly my bath water looked a lot better after that. But I still refuse drinking it.

The factory has been build to reduce the turbidity of the water and comply with the stronger regulations. To improve the color of the water and have water that causes less health complants. You will have to realizze that people with compromised immune systems still have to boil their water before usage and for a longer time we were on 'boiled water notice' when something happened.

The maximum capacity of the faciliy is 160 million litre a day with a basis for storing that of 10 million litre. The demand for water is much less in the winter because of agricultuarl use. They do have plans to separate the use between drinking water and irrigation water.

The system is that they add cheimicals to the surface water that connect themselves to the solids. Pressurizing it with air makes bubbles with the solids surface. The proces is called coalgutation and floccolation. The mess that is created is sweeped off.  Like you do with a draft beer ! Other techniques make the solids sink.  The water is being pumped in a basin from the bottom and they are adding chloride to it. Yep, nothing changes for that: tap water has a distinct chloride smell/flavour. In the future they will add a filter system to the process.

Apparently they can not use ultraviolet light because it cannot penetrate deep enough in the solution becasue of the presence of solid particals. They are testing with ozon and filtration methods.

It was kind of shocking to see my tap water like that... And I aam not very happy with the chloride being added. It was very interesting though and at least I know how it ends up in my tap !

Gevonden voorwerpen / Lost and found

Ik verlies nogal eens iets. Heel vaak mijn auto- of huissleutels en mijn geduld is ook een eeuwigdurend probleem. Bankpasjes op het moment van afrekenen, boodschappenlijstje als je de supermarkt inloopt. Verloren of gewoon niet goed opgebrogen?

Mijn goede humeur ben ik altijd kwijt. Een terugkerend probleem is de netwerk verbinding van de computer en nu is het weer te verbinding met mijn scanner/copier op het moment dat ik hem nodig heb.  Hem, want in mijn optiek zijn vrouwelijke dingen toch een beetje betrouwbaarder en daarom ben ik ervan overtuigd dat het een mannelijk voorwerp is.

Helaas is dat niet helemaal waar. Deze maand was ik de poezen kwijt. Allebei en misschien wel op hetzelfde moment. Poes A is 14 jaar, is nooit ver weg maar werd door de Animal Care Society opgepakt na een telefoontje van kinderen. Toen ik eindelijk hen belde kon ik haar de volgende dag ophalen bij een dierenarts. Niets aan de hand, geen kosten en toen ze haar gingen pakken hoorde ik het al: mijn geitje (sorry, ik denk dat ze een meervoudig dier syndroom heeft).

Die andere, poes B, is een ander verhaal. Twee jaar oud, gestoord en gebruikt me als een hotel. Ze komt iedere derde dag of zo binnen, eet haar buikje vol, slaapt bij en gaat weer. Niet erg; ze is verre van gezellige en aanhalig en de hele buurt is gek van d'r.

't Duurde even voordat ik door had dat ze weg was. Schoorvoetend die vriendelijke mevrouw gebeld. Ja, je raakt toch zomaar niet twee katten in één maand kwijt? Hoe moet je dat nou uitleggen? Dochter maakte posters en ze kwam in de krant. Als gevolg van de poster belde een mevrouw uit de buurt op. Ze was erg intiutief en voelde dat ze mij moest bellen over de poes die in stukjes gescheurd in de tuin van de buren had gelegen. Oeps. Dochter weigerde het te geloven; dat zou betekenen dat de poes dood was.

De krant leverde ook een reactie op. Vanmorgen ging ik haar halen, een dorp verder. Tussen vier andere, bij een boerderijtje in de kelder met een puppie in huis. Ze was een heel eind verder in de stadopgepikt in de stromende regen.

Ze hebben allemaal huisarrest totdat ze een nieuw labeltje hebben met naam en adres. Geen gemaar!!


I do lose a lot. Very often my car or house keys. My patience, a never ending problem. Bank cards when you need them for making payments, grocery list when entering a super market. Lost or not put away properly?

I am always looking for my good mood. A returning problem is the network connection on the computer. At this moment it is the scanner/printer/copier, no connection just when I need it. It must be male, that computer, as my feeling right now is that female things are a little more realible. 

That is not totally true alas. This month I lost the cats. Maybe at the same time. Cat A is 14 years old and never far from home. She has been picked up by the Animal Care Society after a phone call from children. When I at last called them I was able to pick her up the next day. Nothing wrong, no costs and when they got her from the back I could already tell them: that is my goat (sorry, I do thing that she has a multi animal personality syndrome). 

The other, cat B, is a total different story. Two years old, crazy and she uses me as a hotel. Comes for food and sleeps a day or night every third day or so, and leaves after that. It's OK, she is not very sociable and cuddly but the whole neighbourhood loves her.

It took me a while to notice she was not coming back. I called the lovely lady but reluctantly. Well, who loses two cats in one month? How can I explain that? My dear daughter made posters and she came in the newpaper. The poster generated  a phone call from a lady around, she said she just had a feeling to call me about a cat, not in one piece anymore, in the yard of the house next door. It must be here since is very intuitive. Oops. My daughter refused to believe her; it would mean the cat was dead. 

The add in the paper had also a reaction. This morning I picked her up from a town north from here, in company from 4 others, a puppie and with farm animal outside their basement. She had been found a ways from home in the pouring rain.


Everybody is grounded until they have a tag with their name and address. No buts!

Doe-het-zelver / Handy woman

Behalve een alleenstaande ouder ben ik ook een doe-het-zelver geworden. Dat zegt niets over hoe handig je bent, of je over gereedschap beschikt, dat soort dingen. Gewoon dat je het nu zelf moet doen.

Laten we eerlijk zijn, als alleenstaande ouder ben je al bij voorbaat een doe-het-zelver op elk vlak van je leven.  De specifieke toevoeging heeft meer met klusjes te maken. En volgens mij hoe eigenwijs je bent. Nou, in dat laatste heb ik nog niet in veel mensen mijn meerdere gevonden ;-)

Als er iets in huis gedaan moet worden heb ik verschillende opties. Ik vraag iemand om het te komen doen. Ik wacht tot iemand langs komt en die overval ik er mee. Ik huur iemand in of ik doe het zelf. Als ik iemand vraag moet ik wachten. Niks ergs als het allebei de partijen uitkomt. Als ik iemand overval weet ik dat het zou kunnen dat ze de volgende keer niet meer zo spontaan op de stoep staan of bijgedachten hebben als ik ze uitnodig voor het eten. Voor niet-specifieke klusjes huur ik niemand in. Maar eigenlijk staat me de laatste optie het meeste aan. Want, ik ben eigenwijs.

Nu concreet. Mijn vuilnisbakje was niet naar het zin. Goed bedoeld, verkeerd geplaatst. Nu, na drie maanden, werd ik er gek van. Dus heb ik het opgelost. Met de automatische boor schroefjes eruit, met de priem en hamer gaatjes erin. Schroefjes erin gedraaid Alles op zijn plaats. Klaar.


Natuurlijk was het niet moeilijk. En ik had de spullen. Maar boven alles was het een overwinning op mezelf. Ik heb het gedaan. Eerste stap en nu de rest nog. Niets hangt nog...


Besides a single parent I have also became a handy-person. In Dutch it translates exactly what it is: do-it-yourself. It does not tell anything about how handy you are, if you have the tools, things like that.  It just means you have to do it yourselves.


Well, frankly, that is what makes you a single parent; you have to do everything by yourselves. This addition has more to do with chores, so the handy-person thing. Oh, and it also has to do with how stubborn you are. Well, I did not meet my master in that yet...


When something needs to be done around the house I have my options. I can ask somebody to do it, I can wait for somebody to come by and surprise them or I can hire someone. If I ask somebody I have to ask. Nothing wrong with that if both parties are good with that. If I surprise somebody I expect them not to be so spontanious again next time. Or have second thoughts when I ask them over for supper. And if it's not really plumbing or electronics, I am not hiring. So, the last option is cool for me. After all, I am very stubborn.

Concrete situation now. My waste basket was not the way I wanted it. Wrongly placed with good intentions. After three months, I had enough. Better: it drove me crazy. So I solved it. Have, for now, an automatic drill that took the screws out. A hammer and a sharp thingy to poke the holes. Srewdriver to put them back in. Ready.   

Off course it was not hard. And I had the tools. But above all it was a victory over myself. I did it! That was the first step, now the rest. Nothing is hanging on the walls....yet

Ukelele

Altijd al een muziek- instrument willen spelen. Het staat op mijn "Wil-ik-doen-voordat-ik-dood-ga-lijst". Tijdgebrek was altijd de boosdoener. En onzekerheid; als ik me daar in ga storten gaat het me wel lukken? Boven- dien, en nu gaan er een aantal mensen lachen, maak ik vaak dingen niet af.

Nu ben ik gewoon begonnen. Niet helemaal zo maar. Het seizoen van koor was over en daar was ik verdrietig over. Zingen is geweldig en de repetitie was twee uur lang voor mezelf met muziek bezig zijn. Gewoon een van de bijna 140 en hard werken om te slagen.Een vriendin van koor hoorde mij zuchten: wat moet ik nu dit afgelopen is? Het begon als een grapje en nu is het serieus. Met een lach.

Laten we eerlijk zijn, het ziet er wat grappig uit. Alsof je een speelgoed gitaar voor je verjaardag krijgt. Maar daar ligt ook de charme. Makkelijk te hanteren, mee te nemen en te leren. Betaalbaar. Vier snaren, vier vingers, oefenen, oefenen en oefenen en op internet kijken.Na in eerste instantie eentje geleend te hebben, ik ben tenslotte voorzichtig, ben ik naar de muziekwinkel gegaan. Niet de goedkoopste maar net eentje daarboven. Tuner erbij zodat ik altijd en overal in ieder geval maar maximaal één ding vals is; mijn stem en niet mijn ukelele.

Ik zit bij een groep. Allerlei verschillende mensen met ukeleles. We worden uitgenodigd hier en daar om te spelen. Ik ga mee en wat ik aan muziek tekort kom maak ik goed door enthousiast mee te zingen. Hawaï blousje aan en gaan met die banaan. Volksliedjes en Hawaiaanse liedjes.

Iedere week word ik beter maar het plezier blijft hetzelfde. Heerlijk om gewoon de map erbij te pakken en in mijn eentje wat te rotzooien met dat ding!

I've always wanted to learn how to play a musical instrument. It's on my bucket list. It was always a matter of not having enough time. And insecurity: if I start this, will I succeed. Besides, and now some people will start laughing, I have a tendancy to not finish things. 

Now I just started. Well, not out of the blue. The choir season was over and that made me sad. Singing is wonderful and the rehearsal was 2 hours long just for myself and working with music. Just one of the 140 and working hard to succeed. A choir friend heard my sighes: What will I do now this is over. It started out as a joke and now it's serious. With a smile.

Let's be honest; it looks kind of funny. As if you are getting a play guitar for your birthday. But that is the charm of it. Easy to handle, to take along and learn. Affordable. Four strings, four fingers. Practise, practise and search on the internet. After borrowing one for a while, I am cautious, I went to the music store. Not the cheapest but one step up. Tuner so that always and everywhere there is only one thing off key at the most; my voice and not my ukelele.

I am with a group. A variety of people with the ukelele as common nominator. We are invited to play here and there. I go with them and what I lack in music I make up for with singing loud. Hawaian blouse and go for it. We sing folk songs and Hawaian mostly.

Every week I get better but the fun stays the same. It's wonderful to get the binder and fiddle around with the thing.